لیگ شهرت، شکوه و پول را ارائه می دهد. اما رسیدن به آنجا خارج از دسترس حتی برخی از با استعدادترین بازیکنان است
T he NBA یکی از منحصر به فرد ترین لیگ های ورزشی در آمریکای شمالی است. NBA با 30 تیم و 450 بازیکن، تقریباً نیمی از بازیکنان NHL، MLB و MLS و تقریباً یک چهارم کل بازیکنان NFL را استخدام می کند. ورود به آن سخت تر از استودیو 54 در دهه 1970 است. در ماه ژوئن، لیگ درفت سالانه خود را برگزار کرد و تنها 60 بازیکن تازه کار از آن استقبال کردند. این یک رابطه شیک بود که شامل کت و شلوارهای گران قیمت، پاپاراتزی و شامپاین جشن برای افراد مسن بود. اما آن جشن ها صرفا نقطه پایانی برای یک داستان بسیار عمیق تر بود. برای ساخت لیگ به تلاش مادام العمر و فداکاری غرق در عرق نیاز است.
با توجه به اینکه هفتاد و ششمین فصل لیگ در تاریخ 19 اکتبر آغاز می شود، مهم است که به یاد داشته باشید که توسعه مهارت های بازی حتی در یک بازی NBA چقدر دشوار است. ما با سه فرد برجسته روبرو شدیم – ستاره فعلی دانشگاه، زیون کروز، برایان آدامز، قهرمان سابق دبیرستان می سی سی پی و قهرمان دو دوره NBA، ارل کورتون – تا بفهمیم مسیر در مراحل مختلف سفر یک بازیکن دقیقا چقدر دشوار است.
کروز متولد نیوجرسی، یک گارد تیراندازی که در ماه فوریه برای فصل 2022-2023 به دانشگاه دیپل متعهد شد، در 6 فوت 5 اینچ ایستاده است و دارای رتبه 10 برتر در کلاس خود در موقعیت خود است (بر اساس 247Sports.com ). با این حال، مسیر او به سمت توپ کالج – معمولا (اگرچه نه همیشه) آخرین گام قبل از NBA – با وجود استعدادهای فیزیکی و تحسین قابل توجه او ساده نبوده است.
کروز می‌گوید: «کار سخت‌تر و سخت‌تر شد. "روزهای طولانی در ورزشگاه عرق کردن زمانی که من برای اولین بار شروع کردم آسان نبود، اما من فقط خودم را متعهد کردم و رشد فوق العاده است."
کروز، که اولین استخدام‌کننده برتر در سال‌های اخیر است، می‌گوید دیدن والدینش که هر روز سر کار بیدار می‌شوند تا خانواده را تامین کنند، انگیزه او بوده است. و وقتی شروع به دیدن دوستانش کرد که به NBA می‌رفتند، به طور جدی به بازی حرفه‌ای فکر کرد. اما رسیدن به جایی که پیشاهنگان و مربیان به آن توجه می کنند دشوار است. درعوض، کروز می‌گوید، مهم این است که خودت را متمایز کنی و بقیه خواهند آمد. او می گوید: «اگر نگران تحت تأثیر قرار دادن خود هستید، پیشاهنگان خواهند دید.»
برای کروز، که مسیرش به سمت حلقه‌های دانشگاهی دارای فراز و نشیب‌هایی است، از جمله تعهد و عدم تعهد از مدرسه ، حفظ تعادل می‌تواند سخت باشد، به خصوص با کار تمام وقت تمرین و بازی کردن. این در مورد متمرکز ماندن، جلوگیری از سر و صدایی است که استعدادهای او را احاطه کرده است. کروز می گوید که او همچنین به ساختن و تقویت شخصیت خود اهمیت می دهد، درسی که او از برخی از شیکاگو بولز که با او ملاقات کردند و به او مشاوره دادند آموخت. در پایان، اگر او به NBA راه پیدا نکند (یا اگر سال ها طول بکشد)، کروز می گوید که هدف را از دست نخواهد داد. او می گوید: «من عاشق بسکتبال هستم، این فقط بخشی دیگر از سفر من خواهد بود.»
اما در حالی که او احتمالاً در مقطعی به یک فهرست حرفه ای می رود، دیگران آنقدر خوش شانس نبوده اند، حتی آنهایی که رزومه بسکتبال درخشانی دارند. در می سی سی پی، به عنوان یک بازیکن دبیرستانی در اواسط دهه 90، آدامز نامی شناخته شده بود. او در همان سالی که بازیکنان حرفه‌ای آینده کوبی برایانت، مایک بیبی، جرمین اونیل، تیم توماس و استیون جکسون به‌عنوان یکی از اعضای 20 نفر برتر انتخاب شدند. اما وقتی آدامز به Alcorn State، یک کالج تاریخی سیاهپوستان متعهد شد، او می‌گوید که همه چیز به سمتی پیش رفت. در سال 1995، قبل از تعهد، استیو مک‌نیر، کوارتربک، توسط تیم تنسی تایتانز NFL به عنوان شماره 3 از ایالت آلکورن انتخاب شد. آدامز معتقد بود این طرحی است که باید دنبال کند.
آدامز در مورد تصمیم خود برای انتخاب ایالت آلکورن به جای یک مدرسه معمولی تر مانند کانزاس یا کنتاکی می گوید: «بسیاری از مردم عصبانی بودند. «انجام این کار در آن زمان، غیرممکن بود. من می گویم وقتی این تصمیم را گرفتم خیلی چیزها تغییر کرد. من نه بازی مک دونالد را ساختم و نه آقای بسکتبال در ایالت می سی سی پی. مثل این است که، بیایید، فکر می کنم سر و شانه بالاتر از هر کس در کلاسم بودم.»
آدامز که در شش سالگی عاشق این بازی شد و با حلقه‌های حلقه‌ای روی چرخ دوچرخه تبدیل شده بدون تخته یا توری تیراندازی کرد، در کمپ‌های اصلی استخدام و همچنین دبیرستان پاینی وودز در می‌سی‌سی‌پی شرکت کرد و عناوین ایالتی را به دست آورد. اما زمانی که او به دانشگاه رفت، کارش متوقف شد. آدامز در دو فصل اول خود به طور متوسط حدود 11 امتیاز در هر بازی کسب کرد، علیرغم اینکه برای مربی ای که در ابتدا او را به خدمت گرفته بود بازی نکرد، اما پس از آن امتیاز او کاهش یافت. او در سال 1999 پای خود را شکست و در سال 1999، فصلی که Alcorn State در مسابقات NCAA شرکت کرد. او در آن سال فقط سه امتیاز و سال بعد هشت امتیاز کسب کرد.
امروز، آدامز یک مربی است و به بچه های تگزاس کمک می کند تا این بازی را یاد بگیرند. او با محمود عبدالرئوف، ستاره سابق NBA کار می کند، که خودش رابطه پرآشوب خود را با لیگ دارد. آدامز می داند که حفظ یک حرفه ورزشی چقدر می تواند سخت باشد و می گوید: "شما باید افراد مناسب را در اطراف خود داشته باشید … باید مطمئن شوید که تصمیمات درستی می گیرید … یک چیز، بازی در آن سطح، شما باید خوش شانس باشید… [مال من] می توانست داستان غم انگیزی باشد اما به لطف خدا اینطور نبود.»
اما حتی اگر بازیکنی به NBA راه پیدا کند، سفر به همین جا ختم نمی شود. و این به ویژه در زمانی که تضمین قراردادهای تضمین شده سخت تر از مارماهی در یک لکه نفتی بود صادق بود. کورتون، که در سال 1979 توسط فیلادلفیا 76رز در رده 58 قرار گرفت، در دانشگاه رابرت موریس و سپس در دانشگاه دیترویت، توسط مربی آن زمان، دیک ویتال به خدمت گرفته شد. بعدها، کورتون دو قهرمانی NBA را در سال 1983 با 76ers و 1994 با هیوستون راکتس به دست آورد. با این حال، به نظر می رسد که هر فصل از 12 سال کار حرفه ای او شامل موانعی بود که معیشت او را تهدید می کرد. آنقدر که گاهی مجبور می شد به خارج از کشور برود.
کورتون می گوید: «من یک کارآموز بودم. «سه سال اولم قراردادهای بدون ضمانت داشتم. هر سال در فیلی، مجبور بودم فهرستی را تهیه کنم.»
کورتون در طول دوران حرفه‌ای خود با دکتر جی، موزس مالون، جردن و آیزیا توماس و دیگران بازی کرد. او می‌دانست که چگونه خود را جا بیاندازد و تیم‌ها را بهتر کند. او برگشت، دفاع کرد. او همچنین به خط مشی لیگ حق اول پرداخت که بیان می کرد وقتی قرارداد یک بازیکن تمام می شد، تیم قدیمی او همچنان حقوق او را حفظ می کرد، حتی اگر تیم نمی خواست دوباره او را امضا کند. آنها می توانند هر غرامتی را که می خواهند از تیمی که علاقه مند به جذب بازیکن است بخواهند. این یک تمرین پیچیده بود که تقریباً کار کورتون را از مسیر خارج کرد.
در The Recap ثبت نام کنید
بهترین های روزنامه نگاری ورزشی ما در هفت روز گذشته و یک خبر در اقدام آخر هفته
او می گوید: «این استرس روحی زیادی داشت. تیم حق داشت هر چه می‌خواهد بخواهد. من هرگز طرفدار آن قانون نبودم. مجبور شدم کشور را ترک کنم تا از آن فرار کنم.»
کورتون در ایتالیا، فرانسه، آرژانتین، مکزیک و سایر مناطق بازی کرد تا بازی خود را تیز کند. او به آمریکای شمالی بازگشت تا با پیستونز، هورنتز، راکت‌ها و رپتورهای الحاقی شانس پیدا کند. در فصل های اولیه، او 55000 دلار یا 65000 دلار در سال درآمد داشت، در مقایسه با حداقل 1 میلیون دلاری که حداقل یک میلیون دلار برای تازه کار لیگ 2022-23 بود. او می گوید: «این در مورد بقا بود. زمانی که من وارد لیگ شدم تنها 24 تیم و چیزی حدود 270 بازیکن وجود داشت. این یک گروه نخبه است.» دستمزد او با گذشت زمان افزایش یافت و کورتون در طول دوران حرفه ای خود حدود 2 میلیون دلار درآمد داشت، پول خوبی بود اما مطمئناً برای بازنشستگی کافی نیست. او اکنون به عنوان سفیر تیم پیستونز کار می کند.
در کنار کروز، آدامز و کورتون، انبوهی از بازیکنان با استعداد وجود دارند که مسیرهایشان به لیگ پر از ناامیدی بوده یا به پایان رسیده است. در سال 1994، مستند بسکتبال معروف Hoop Dreams در سینماها به نمایش درآمد و نشان می‌دهد که رسیدن به NBA برای بازیکنان جوان و اغلب متولد شهر چقدر دشوار است. بازیگران اصلی فیلم، آرتور ایجی و ویلیام گیتس، هر دو اهل شیکاگو، دچار تغییرات مدرسه، جراحات و شک و تردیدهای جدی می شوند و در نهایت به رتبه های حرفه ای نمی رسند.
حتی بازیکنان بزرگی که موفق به کسب لیگ شدند مجبور بودند خیلی تحمل کنند. نگهبانان کوچک Muggsy Bogues و Spud Webb در اواخر دهه 80 و اوایل دهه 90 همیشه به عنوان ناتوان از ایجاد تأثیر بزرگ تصور می شدند. با وجود این، وب در مسابقه دانک NBA در بازی آل استار 1986 برنده شد و بوگس به خاطر نقش خود در هورنتز با میانگین 10.8 امتیاز و 10.1 پاس گل در هر بازی در فصل 1993-1994 به شهرت رسید. هم تیمی سابق وب و بوگس، 7 فوت 7 اینچی مانوته بول، که در سال 2010 درگذشت، از سودان سفر کرد و از صحراها و اقیانوس ها عبور کرد تا لیگ را به دست آورد. لیست ادامه دارد.
کایری اروینگ، قهرمان NBA و ستاره هفت‌گانه ستاره NBA، اخیراً افکار خود را در مورد اینکه یک هوپر جوان و مشتاق است در توییتر به اشتراک گذاشته است و به شانس خود برای صعود به لیگ فکر می‌کند. او نوشت: «پدرم در سنین جوانی به من گفت، احتمال 1 در 3333 درصد (0.03 درصد) برای راهیابی به NBA دارم و باید برنامه‌های پشتیبان برای زندگی‌ام داشته باشم، صرف نظر از اینکه این اتفاق بیفتد یا نه. من متشکرم که او حقیقت را به من گفت زیرا با یا بدون بسکتبال، من خودم را می شناسم.
در واقع، کسب جایگاه در NBA، حتی برای افراد بسیار با استعداد، تقریباً غیرممکن است. بخش بزرگی از پیش‌نویس‌های لیگ دوام ندارند . اما اگر به نحوی بتوان از یک حرفه طولانی و درخشان لذت برد، همانطور که کورتون اشاره می کند، "این یک موفقیت جدی است."

source

توسط artmisblog