بالارفتن آمار مدال‌ها در المپیک ارتباط مستقیمی با وضعیت اقتصادی کشورها دارد و بی‌دلیل نیست که پیشرفت ورزشی را یکی از فاکتورهای توسعه پایدار و متوازن می‌دانند. پرورش ورزشکاران المپیکی یک برنامه بلندمدت و هزینه‌بر است و با یک برنامه چهار ساله در وزارت ورزش نمی‌توان انتظار رسیدن به رده‌های بالای جدول مدال‌ها را داشت.
به گزارش ایسنا، روزنامه ایران ورزشی نوشت: «با شروع آرام کاروان ایران در المپیک توکیو که روی تک مدال تیراندازی متوقف شده بودیم و پیش از شروع مسابقات کشتی، وزنه‌برداری و کاراته، انتقادهایی نسبت به مدیریت ورزش در پنج سال گذشته مطرح شد ولی نتیجه نهایی تفاوت زیادی با المپیک ریو نداشت. اگر در برزیل سه طلا، یک نقره و چهار برنز ایران را به رتبه بیست‌وپنجم جدول مدال‌ها رساند، ورزشکاران ایرانی این بار سه طلا، دو نقره و دو برنز دشت کردند و در رتبه بیست و هفتم ایستادند.
اگر نزول المپیک پکن (یک طلا، یک برنز) و جهش المپیک لندن (۷ طلا، ۵ نقره و یک برنز) را که نتایجی غیر منتظره و متأثر از اتفاقات بودند کنار بگذاریم، کاروان ایران در بیست سال گذشته (از سیدنی تا توکیو) بین رتبه‌های بیست و پنجم تا بیست و نهم در نوسان بوده و به نظر می‌رسد که توان ورزش ما را باید در همین محدوده تعریف کرد. البته این به معنی چشم‌پوشی از عملکرد ضعیف و کم‌کاری برخی فدراسیون‌ها نیست ولی نمی‌توان باور کرد که با عملکرد بهتر آنها می‌توانستیم در جدول مسابقات جهش خیره‌کننده‌ای داشته باشیم و در نهایت ممکن بود دو سه مدال بیشتر به کاروان برسد.
مقایسه جدول مدال‌های المپیک ریو و توکیو نشان می‌دهد که در میان ۱۰ کشور اول هم تغییر زیادی رخ نداده است. در جدول مدال‌های المپیک توکیو کشورهای آمریکا، چین، ژاپن، بریتانیا، روسیه، استرالیا، هلند، فرانسه، آلمان و ایتالیا به ترتیب اول تا دهم شدند. در ریو هم تقریباً همین کشورها ۱۰ رتبه برتر را در اختیار داشتند و در این فاصله تنها کره جنوبی جایش را به هلند داده است.
رتبه‌های بالای جدول مدال‌ها در اختیار کشورهای ثروتمند و توسعه‌یافته است و جست‌وجو برای کشوری که تنها با مدیریت خوب جایی در این جمع پیدا کرده باشد، شما را به جایی نمی‌رساند. در این کشورها پرورش یک قهرمان المپیک فرآیندی طولانی است که از مدارس شروع می‌شود و از مسیر باشگاه‌ها تا تیم‌های ملی به تکامل می‌رسد. کودکان و نوجوانان در مدارس فرصت انتخاب از بین ده‌ها رشته را دارند و مهم‌تر از آن معلمان و مربیان تشخیص می‌دهند که آنها برای چه رشته‌ای مناسب‌ترند. با چنین تشکیلاتی می‌توان در هر رشته ورزشکاران زیادی پرورش داد و از بین آنها بهترین‌ها را دستچین کرد.
فرانسه یکی از این کشورهاست که با ۳۳ مدال در رده هشتم جدول مدال‌های المپیک توکیو ایستاد و نقطه درخشان کاروان آنها موفقیت در ورزش‌های گروهی بود. فرانسه در هندبال (مردان و زنان) و والیبال قهرمان شد و در بسکتبال مردان نقره و در بسکتبال زنان برنز گرفت. واکنش وزیر آموزش و پرورش این کشور دقیقاً نشان می‌دهد که ریشه این موفقیت‌ها در کجاست. ژان میشل بلانکه در توییتی نوشت: «موفقیت در بسکتبال، هندبال و والیبال نشان از کیفیت آموزش در مدارس دارد. لازم است تلاش معلمان ورزش و همکاری خوب آنها با فدراسیون‌ها را یادآوری کنیم.»
این فرمول پنهانی برای موفقیت نیست ولی پیاده‌کردن این روش نیاز به زیرساخت‌های‌ ورزشی کافی در مدارس و باشگاه‌ها و مربیان مجرب دارد و سرانه بودجه بالایی برای ورزش می‌طلبد که هر کشوری توان تأمین آن را ندارد. کشورهایی که اقتصاد ضعیف‌تری دارند و نمی‌توانند بودجه زیادی به ورزش اختصاص بدهند، مجبورند برای مدال به پتانسیل‌شان در ورزش‌های بومی تکیه کنند، مثل جاماییکا که به دونده‌های سرعتی‌اش می‌بالد یا ایران که همیشه روی مدال‌های کشتی حساب می‌کند.
راه حل دوم استفاده از روش‌های گلخانه‌ای است که یک میانبر محسوب می‌شود و هزینه‌اش کمتر است. ما در تیراندازی طلا گرفتیم که رشته فراگیری در ایران نیست و تنها به لطف استعداد جواد فروغی که به طور اتفاقی کشف شده به دست آمد. ما می‌توانستیم در رشته سابر هم به مدال برسیم ولی شمشیربازی هم در ایران رشته متداولی نیست و شما نمی‌توانید در مدارس آن را ببینید یا باشگاه‌های شمشیربازی زیادی در شهرتان نام ببرید. روش گلخانه‌ای اما به همان اندازه که هزینه‌اش کمتر است ریسک بیشتری دارد و نمی‌توان برای همیشه روی آن حساب کرد. احسان حدادی در المپیک لندن اولین مدال تاریخ دو و میدانی ایران را به دست آورد و انتظار می‌رفت که این موفقیت را تکرار کند ولی وقتی مصدوم شد فدراسیون شانس مدال دیگری نداشت و ممکن است تا سال‌ها رنگ مدال را نبیند.
تنها موارد استثنای جدول مدال‌ها بعضی از کشورهای بلوک شرق سابق هستند که هنوز ورزشکاران را به روش پادگانی پرورش می‌دهند. کوبا یکی از آنهاست که ۱۵ مدال گرفت و در رده چهاردهم ایستاد، هر چند آنها هم بیشتر به ورزش‌های بومی تکیه داشتند و ۶ طلا از ۷ طلای کاروان در بوکس و کشتی فرنگی به دست آمد.
بالارفتن آمار مدال‌ها در المپیک ارتباط مستقیمی با وضعیت اقتصادی کشورها دارد و بی‌دلیل نیست که پیشرفت ورزشی را یکی از فاکتورهای توسعه پایدار و متوازن می‌دانند. پرورش ورزشکاران المپیکی یک برنامه بلندمدت و هزینه‌بر است و با یک برنامه چهار ساله در وزارت ورزش نمی‌توان انتظار رسیدن به رده‌های بالای جدول مدال‌ها را داشت. روش‌های گلخانه‌ای که ما در سال‌های گذشته برای ارتقا در این جدول به کار گرفتیم اثری ناچیز و کوتاه‌مدت دارد و تا زمانی که نتوان بودجه بیشتری به ورزش اختصاص داد، سهم ما از المپیک کم و بیش همین خواهد بود.»
انتهای پیام

source

توسط artmisblog