روانشناسان در تلاش برای کمک به مردم محلی آسیب دیده برای مقابله با PTSD در حالی که با اندوه خود پس از بمباران شدید روبرو هستند، هستند.
لودمیلا بویکو نمی تواند بخوابد. او هر شب، قبل از رفتن به رختخواب، قرص هایی مصرف می کند که در نهایت او را به بیهوشی منتقل می کند. او گفت: "هیچ فرد عادی نمی تواند از این طریق عبور کند و بدون هیچ اثری بیرون بیاید."
بویکو بهتر از بسیاری از اثرات روانی تهاجم روسیه بر مردم اوکراین می داند. بویکو به‌عنوان مدیر یک مرکز قدیمی روان‌شناسی اوکراین در بورودیانکا، شهری در شمال پایتخت کیف که توسط بمب‌های روسیه کوبیده و سپس اشغال شد، در خط مقدم یکی از بزرگترین چالش‌های غیرنظامی اوکراین قرار دارد – کمک به جمعیت آسیب دیده برای مقابله. با وحشت جنگی که هیچ نشانی از پایان ندارد.
بویکو و تیم او در مرکز توانبخشی اجتماعی و روانی در حالی که تلاش می‌کنند با آسیب‌های روحی خود مقابله کنند، به درمان جامعه خود پرداخته‌اند. خواهر و برادرزاده بویکو در زیرزمینی در شهر بر اثر برخورد یک بمب روسی در آپارتمانشان جان باختند.
ماه ها پس از بیرون راندن نیروهای روسی از منطقه کیف، مردم در تلاش هستند تا با آنچه که تحمل کرده اند کنار بیایند.
کسانی که در دوران اشغال روسیه زندگی کردند، از آنچه که روانشناسان برجسته اوکراینی به عنوان طیفی از آسیب هایی که کل کشور، از جمله کسانی که آنجا را ترک کرده اند، تجربه کرده اند، می دانند.
مرکز روانشناسی بورودیانکا در سال 1994 برای مقابله با پیامدهای چرنوبیل راه اندازی شد. بعداً، کهنه سربازان اوکراینی از جنگ در شرق اوکراین را درمان کرد.
پس از ورود نیروهای روسی از مرز بلاروس، در 200 مایلی شمال، مرکز توسط بمب روسی در چند روز اول جنگ ویران شد. در آن زمان یک داوطلب داخل اتاق بود.
روانشناسان می گویند هر ساکنی که در شهر مانده است از استرس، از جمله اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) رنج می برد.
بویکو گفت: «شما می توانید به صورت بصری تفاوت بین فردی در خیابان که اینجا نبود و شخصی که [در زمان اشغال] مانده است، تشخیص دهید.
« کسی که تازه برمی گردد هنوز قدرت دارد، در حالی که فردی که مانده کاملاً محو شده است. آنها نه انرژی دارند، نه احساسات، نه قدرت. مثل یک جسد در حال راه رفتن است. ما با وسعت مشکلات کنار نمی آییم.»
قبل از جنگ 15000 نفر در Borodyanka و 25000 نفر در روستاهای اطراف زندگی می کردند. بویکو گفت که اکنون این عدد تقریباً نصف شده است. کل ساختمان‌های آپارتمانی توسط بمب‌های روسی از بین رفتند و تعیین تعداد کل کشته‌شدگان را دشوار می‌کرد. برخی از ساکنان ممکن است شهر را ترک کرده باشند.
"من نمی خوابم. من باید دارو مصرف کنم.» «خانه‌تان را ترک می‌کنید و می‌دانید که هنوز باید از خواب بیدار شوید – این همه یک کابوس است و واقعی نیست.
«مردمی بودند که هنوز زیر آوار دو ساختمان آپارتمانی، درست پایین این جاده، زنده بودند. 20 روز آنجا بودند. آنها برای غذا و آب فریاد می زدند، اما هر فردی که سعی می کرد به آنها نزدیک شود و به آنها کمک کند، تیراندازی می شد. بچه ها آنجا بودند. همه آن‌ها وقتی که می‌توانستند نجات یابند مردند – 40 نفر.»
مرکز روانشناسی یک مرکز پیاده روی، مشاوره آنلاین، گروه درمانی و یک واحد سیار ارائه می دهد که مانند یک سرویس آمبولانس عمل می کند که در موقعیت های بحرانی با ماهیت روانی مداخله می کند. «تیپ روانشناسی»، به قول خودشان، تیمی متشکل از دو روانشناس، یک مددکار اجتماعی و یک وکیل است. آنها همچنین یک اردوی تابستانی یک هفته ای برای کودکان برگزار می کنند.

بویکو گفت: "مهمترین کاری که اکنون می خواهیم انجام دهیم این است که اطمینان حاصل کنیم که کودکان دوباره دوران کودکی خود را احساس می کنند."
مبارزه برای درمان PTSD در حالی که جنگ ادامه دارد افزایش می یابد. ویتالی پانوک، رئیس مؤسسه روش‌شناسی روان‌شناسی کاربردی و مددکاری اجتماعی اوکراین، که رویکردهایی را برای روان‌شناسان در این کشور توسعه می‌دهد، گفت: اثرات PTSD در صورتی بدتر می‌شود که فرد به زندگی در محیطی با استرس شدید – مانند جنگ ادامه دهد.
پانوک درباره کاری که بویکو و تیمش در بورودیانکا انجام داده اند، گفت: "این بچه ها فقط طلایی هستند، آنها ستاره هستند." پانوک بوئیکو را از اوایل دهه 1990 می شناسد، زمانی که او مسئول توسعه برنامه ملی روانشناسی اوکراین بود.
پانوک اکنون به عنوان ناظر آنها عمل می کند – در واقع او روانشناس روانشناسان است – و برای کمک به آنها برای مقابله با تروما و همچنین آسیبی که از طریق درمان دیگران جذب می کنند، وجود دارد.
پانوک گفت، از یک طرف، داشتن روانشناسانی که آسیب های مشابهی را تجربه کرده اند یک امتیاز مثبت است، زیرا قربانی مجبور نیست ساعت ها وقت بگذارد که چه اتفاقی برای آنها افتاده است. اما همچنین، برای برخی از روانشناسان دشوار است که پس از تجربه همان آسیب، چه در درون و چه بیرونی، با احساسات خود واکنش نشان ندهند.
پانوک با توضیح اینکه چرا نقش یک سرپرست تا این حد مهم است، گفت که روانشناسان Borodyanka فرسودگی عاطفی را درک می کنند. «بعد از یک روز گوش دادن به مردم، تا عصر که به خانه می‌رسند، «رفته‌اند».
روانشناسان توصیه نمی کنند. تاتیانا سوشکو، یکی از تیم بورودیانکا، گفت، در عوض، آنها تاکتیک‌هایی را ارائه می‌کنند که افراد می‌توانند از آنها برای کمک به حل مشکلاتی که به تنهایی تجربه می‌کنند استفاده کنند و تا حد امکان از احساس وحشت جلوگیری کنند.
سوشکو گفت که یک تاکتیک مهم برای درمان این است که یاد بگیریم در صورت تکرار تروما – یعنی اگر حمله روسیه دیگری را تجربه کردید – چه کاری انجام دهید و مهمتر از همه، چه زمانی باید برای آن اقدام کرد.
سوشکو گفت: "شما باید سازماندهی کنید و بدانید که چگونه عمل کنید." «برای هر موقعیتی، باید قانونی وجود داشته باشد که بدانی و از آن پیروی کنی. به این ترتیب شما وحشت نکنید، می دانید چه خواهید کرد. بنابراین، شما آژیرها را می شنوید، می دانید که باید به اینجا یا آنجا بروید.
اما وقتی می‌دانید که یک تهدید واقعی وجود دارد، باید چمدان، وسایل بچه‌ها، گربه و سگتان را بردارید و بروید. و شما باید مطمئن شوید که همیشه بنزین یدکی برای ماشین خود دارید، زیرا می دانید کمبود وجود دارد.
او توضیح داد که چگونه او و همسرش یک روز زیرزمین خود را ترک کردند تا در آشپزخانه خود یک نوشیدنی گرم درست کنند و مجبور شدند خود را به طبقات مختلف خانه خود پرت کنند که بمبی بالای سرشان پرواز کرد. او گفت که یک روز بمباران شدید بود که در آن تعجب کرد که آیا کسی در شهر زنده مانده است.
سوشکو گفت که همه آنها همچنان می‌ترسیدند و صداهای خاصی برای کسانی که ماندند محرک بود. "در حال حاضر هیچ مکان امنی در اوکراین وجود ندارد – همه ما در حالت اضطراب هستیم."
پانوک تخمین می زند که تا 7 میلیون قربانی تروما در اوکراین وجود دارد. او گفت که بیشتر آنها افرادی بودند که مجبور به ترک خانه های خود شدند و تخمین می زند که حدود 50 درصد آنها به PTSD مبتلا هستند. پانوک گفت: "شما باید استرسی را تصور کنید که مردم وقتی مجبور به فرار می شوند، زمانی که به معنای واقعی کلمه باید به دنبال مدارک خود به اطراف بگردند و سپس همه چیزهایی که دارند را رها کنند و ندانند که در نهایت به کجا می رسند، تجربه می کنند."
سپس شما افرادی را دارید که بمباران را تجربه کرده اند یا آن را شنیده اند، دیده اند که همسایگان خود توسط اشغالگران تیراندازی شده اند، هنگام تلاش برای تخلیه به آنها شلیک شده، شکنجه شده اند. تا حدی، بیشتر کشور آسیب دیده است.»
پانوک با دولت آلمان کار می کند تا روانشناسان اوکراینی را آموزش دهد تا آنچه را که کمک های اولیه کمک های روانی می نامند ارائه دهند، تاکتیک های اساسی که مردم می توانند یاد بگیرند تا به خودشان کمک کنند تا با آن مقابله کنند. اما چیزی که او واقعاً می‌خواهد ببیند یک برنامه حمایتی در سراسر کشور است که فکر می‌کند به دلیل نحوه راه‌اندازی سیستم روان‌شناسی اوکراین قابل دستیابی است.
پانوک گفت، در حالی که در اروپا و ایالات متحده مردم به خدمات خاصی که توسط روانشناسان اداره می شود ارجاع داده می شوند – به عنوان مثال برای مشکلات رفتاری یا اعتیاد به الکل – در اوکراین، چنین کمکی از طریق سیستم آموزشی در جامعه ادغام می شود و به جای واکنش، به صورت پیشگیرانه عمل می کند. اساس
از اوایل دهه 1990، روانشناسان در همه مؤسسات آموزشی مستقر شدند. وظیفه آنها پیگیری رشد کودکان و نوجوانان و تلاش برای پیش بینی و پیشگیری از مشکلات است.
پانوک گفت: "اگر کودکان و اعضای خانواده آنها، والدین، پدربزرگ ها و مادربزرگ ها، خاله ها را ببرید، در حال حاضر به حدود 90 درصد از جمعیت دسترسی دارید." او گفت، آنچه اوکراین به آن نیاز دارد، کمک به آموزش روانشناسان اوکراینی در مورد نحوه برخورد با استرس، تروما و کمک های اولیه روانی عمومی است.
او با اشاره به 23000 روانشناس در سیستم آموزشی گفت: «مقامات اوکراین در حال حاضر آنقدر شلوغ هستند که فکر نمی‌کنم متوجه باشند که چه ابزاری در اختیار دارند. «اگر کنترل نشود، PTSD می‌تواند تا آخر عمر قربانی را به طور متناوب تحت تأثیر قرار دهد. پیامدهای رایج عبارتند از اعتیاد به الکل، اعتیاد به مواد مخدر، رفتار انحرافی، و همچنین تظاهرات فیزیکی، از جمله حملات قلبی.

source

توسط artmisblog